Maj 21 2019 22:30:24
PIEŚŃ SZKOŁY
SAMORZĄD UCZNIOWSKI
E-DZIENNIK
PODRĘCZNIKI 2018/2019
· Religia
· Regulamin wypożyczania podręczników:
- wersja: _.doc
- wersja: _.pdf
Polecamy
Historia szkoły w Drobninie - część III

Losy szkoły po II wojnie światowej 1945-1998

Wyzwolenie Drobnina spod niemieckiej okupacji nastąpiło 28 stycznia 1945 roku. Miesiąc później, czyli 28 lutego 1945 roku zaczęto na jego terenie organizować od nowa oświatę polską. Zajął się tym nauczyciel Bronisław Andrzejewski. Początki pracy w szkole były trudne, ponieważ brakowało dosłownie wszystkiego, co było potrzebne do jej normalnego funkcjonowania. Nie było żadnych pomocy naukowych, ławek, krzeseł, podręczników i zeszytów. Nie istniała również biblioteka szkolna, zniszczona jeszcze na początku wojny przez okupanta.
Na szczęście ocalał budynek. Była więc baza i bardzo dużo chęci do pracy, zarówno wśród samych dzieci, jak również dorosłych mieszkańców tej miejscowości. To wystarczyło, aby w pierwszych dniach działania szkoły zapisało się do niej 45 uczniów. Naukę zorganizowano w czterech oddziałach.
Podstawą prawną, umożliwiającą podjęcie pracy w tej szkole, była ustawa parlamentarna z 1932 roku. Nie została ona jeszcze do tamtej pory zniesiona żadnym aktem prawnym przez nową władze. Nie było w tym żadnego przypadku, czy niedopatrzenia z jej strony. Chodziło bowiem o to, aby jak najprędzej odbudować i uruchomić szkoły, przy wykorzystaniu istniejącej i doświadczonej kadry nauczycieli przedwojennych. Uzupełnieniem ustawy z 1932 roku, były „Wytyczne organizacji publicznych szkół powszechnych w roku szkolnym 1944/45” z 12 września 1944 roku. W dokumencie tym ówczesne władze oświatowe nakazywały tak organizować nauczanie, aby wszystkie szkoły posiadały jeden program, a wszystkie klasy obejmowały pojedyncze roczniki, uczące się oddzielnie. W myśl tych wskazówek pracowano też w wtedy w szkole drobninskiej.
4 marca 1945 roku nauczyciel Bronisław Andrzejewski został przeniesiony do szkoły w Krzemieniewie. Jego miejsce w Drobninie zajęła Waleria Maćkowiak.
W okresie od 1 września do 16 lipca 1950 roku miejscowa szkoła, decyzją oświatowych władz powiatowych z Leszna, stanowiła część składową szkoły zbiorczej w Krzemieniewie. Na stałe uczyli tutaj w tym właśnie czasie, wspomniana już wcześniej Waleria Maćkowiak oraz Czesław Szpurka. Na kilka godzin w tygodniu, dojeżdżali też z Krzemieniewa Franciszka Boruczkowska oraz Bronisław Andrzejewski.
Początkowo wykorzystywano do nauki dwie izby lekcyjne. Z czasem musiano jednak wygospodarować też trzecią. Spowodowane to zostało tym, że przybywało dzieci zobowiązanych do spełniania obowiązku szkolnego. W roku szkolnym 1945/46, naukę pobierało tutaj już 124 uczniów. Jak wynikało z analiz statystycznych, liczba uczniów latach następnych miała ulegać ciągłemu wzrostowi.
Szkoła jako instytucja powołana do realizacji zadań wychowawczych i dydaktycznych, nie może sprawnie działać bez pomocy ze strony rodziców. Dlatego też, już 16 grudnia 1945 roku na ogólnym zebraniu rodziców uczniów szkoły zbiorczej w Krzemieniewie, wybrany został tzw. Komitet Rodzicielski. W jego składzie znaleźli się, oprócz przedstawicieli z Krzemieniewa, Brylewa, Bielaw i Zbytek, również mieszkańcy Drobnina: Antoni Chwaliszewski i Jan Kędzia. To właśnie współpraca rodziców z tutejszą szkołą, pozwoliła jej przetrwać ten najtrudniejszy czas krótko po wyzwoleniu.
Wielkim przełomem w rozwoju miejscowej szkoły była decyzja Gminnej Rady Narodowej w Krzemieniewie z siedzibą w Drobninie, podjęta wiosną 1948 roku. Postanowiono wtedy o rozbudowie budynku szkolnego, znajdującego się na terenie tej właśnie miejscowości. Była to decyzja, której skutki w sensie pozytywnym, są odczuwalne do dnia dzisiejszego. W bardzo szybkim czasie wybudowano na placu obok szkoły budynek mieszkalny dla nauczycieli. Do użytku oddano go na początku maja 1949 roku. Na wiosnę tego samego roku przystąpiono też do rozbudowy samej szkoły. Inwestorem tych prac było Prezydium Gromadzkiej Rady Narodowej, korzystające w realizacji zadania z kredytów bankowych. Jednak z powodu braku środków finansowych, prace zostały na wiosnę 1950 roku wstrzymane. Na skutek starań Wydziału Oświaty Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Lesznie, dalsze prace podjęte zostały w styczniu 1951 roku. Od tej pory rozbudowa szkoły realizowana była w ramach inwestycji państwowych. 15 października 1951 roku budowa została wreszcie zakończona. Jak się okazało w praktyce podjęte działania były tak gruntowne, że powstał zupełnie nowy budynek, wykorzystywany zresztą do dnia dzisiejszego. Mieściły się w nim: biblioteka, kuchnia, pokój nauczycielski, kancelaria oraz to co najważniejsze, czyli 8 izb lekcyjnych.
Prace te były mocno związane z innymi decyzjami, dotyczącymi zmian w warunkach organizacji jej pracy dydaktycznej. 17 lipca 1950 roku Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Poznaniu zdecydowało, że właśnie szkoła drobnińska, pełnić będzie od 1 września 1950 roku rolę szkoły zbiorczej. Tym samym, na dotychczasowym znaczeniu straciła placówka w Krzemieniewie, stając się jedynie oddziałem szkoły zbiorczej w Drobninie. Do obwodu szkolnego Drobnin, miały należeć również Krzemieniewo i Zbytki. Jako szkoła zbiorcza miała objąć swoim zasięgiem również dzieci z Garzyna, Brylewa, Mierzejewa i Bielaw. Jednak na skutek interwencji miejscowych czynników politycznych i samorządowych, decyzję te trochę zmieniono. Do obwodu szkolnego dołączono Bielawy i Brylewo, natomiast dzieci klas starszych z Garzyna miały uczęszczać do szkoły w Górznie.
Z nowym rokiem szkolnym 1950/51, wymieniona została prawie cała dotychczasowa kadra nauczycielska. Ze starego składu pozostał jedynie Czesław Szpurka. Dołączyli do niego: Jan Kalinowski (objął jednocześnie funkcję kierownika szkoły), Teresa Jahn i Stefania Piętka. Szkoła liczyła wtedy 192 uczniów.
W latach 1950-1956 bardzo wyraźnie daje się zauważyć proces ideologizacji polskiej oświaty. Było to następstwem ogólnej sytuacji politycznej w naszym kraju. Szkolnictwo miało w myśl oficjalnie głoszonej propagandy, służyć wychowaniu dzieci i młodzieży w duchu materializmu dialektycznego oraz kształtowaniu moralności socjalistycznej.
Takie też zadania realizowane były w szkole drobnińskiej. Świadczy o tym następujący zapis w kronice szkolnej, pochodzący z roku 1953: „Głównym zadaniem szkoły w bieżącym roku szkolnym będzie kształtowanie naukowego poglądu na świat, oraz wychowanie w ludowym patriotyźmie i internacjonaliźmie, oraz wychowanie w socjalistycznym stosunku do pracy i własności”.
Zresztą trzeba w tym miejscu wyraźnie stwierdzić, że w tych czasach szczególne znaczenie w pracy szkoły przywiązywano do kwestii wychowawczych, traktując trochę po macoszemu sprawy dydaktyczne. W związku z tym, zmienił się również całkowicie, w porównaniu z okresem przedwojennym, wykaz świąt, w których brała udział młodzież z tutejszej szkoły. Szczególnie mocno każdego roku nagłaśniano 1 Maja. Urządzano z tej okazji akademie i pochody z udziałem miejscowego środowiska. Obchodzono też bardzo uroczyście kolejne rocznice rewolucji październikowej oraz urodzin Lenina. W sytuacjach nadzwyczajnych, jak śmierć Stalina w 1953 roku i Bieruta w 1956 roku, przerywano również zajęcia lekcyjne. Nie można jednak na tej podstawie wyciągać zbyt pochopnych i daleko idących wniosków. Takie działania były bowiem wypadkową ogólnego stanu polskiej oświaty i winę za to ponoszą wyłącznie ówcześni decydenci.
W okresie tym, oprócz zajęć dydaktycznych, prowadzone były na terenie tutejszej szkoły różne formy zajęć dodatkowych. Dawało to uczniom możliwość spędzania wolnego czasu, zgodnym z ówczesnym modelem wychowawczym. Wśród wielu organizacji działających na jej terenie, najbardziej aktywną była Organizacja Harcerska. Według dostępnych źródeł, w roku szkolnym 1950/51 kierowała nią Teresa Jahn. Harcerze mieli za zadanie przygotowywać programy artystyczne z okazji różnych uroczystości szkolnych. Organizowali również występy dla mieszkańców Drobnina i Krzemieniewa. Brali także udział w zbiórkach złomu, utrzymaniu porządku w miejscowym parku oraz pracach polowych na terenie tutejszego PGR. W tym czasie drużyna harcerska liczyła 112 członków i podzielona była na 5 zastępów. W latach 1951-57, drużyną kierowała Władysława Gaszkowiak. W tym też okresie działalność drużyny była najbardziej widoczna ale także mocno upolityczniona. 20 października 1952 roku, tutejsza organizacja Harcerska otrzymała sztandar ufundowany przez Komitet Rodzicielski. Nadano jej również wtedy imię generała Karola Świerczewskiego.
Na rok szkolny 1950/51 datowane są także pierwsze informacje źródłowe o działalności Spółdzielni Uczniowskiej „Przyszłość”. Jej pracę od samego początku nadzorował Czesław Szpurka. Po nim, od roku szkolnego 1957/58 obowiązek ten przejął Józef Zieliński. Spółdzielnia ta prowadziła na terenie szkoły własny sklepik. Uczniowie zajmowali się też hodowlą królików. Przy realizacji tych zadań współpracowano z GSSCh w Krzemieniewie. Istniało również koło PCK, założone w roku 1950. Jego pierwszą opiekunką z ramienia rady pedagogicznej była Stefania Piętka. Po jej odejściu z tutejszej szkoły opiekę nad tym kołem przejęła Ludwina Lewandowska (Sznigir).
W szkole działał też w tamtym czasie Samorząd Uczniowski. Brak jest jednak dokładnych informacji na temat jego prac na rzecz społeczności uczniowskiej. Jedyną pewną informacją jest to, że jego opiekunem ze strony rady pedagogicznej był Czesław Szpurka.
Od roku 1953 w naszej szkole działa również SKO. Od samego początku opiekunem tego koła był Czesław Szpurka. Pełnił on tę funkcję aż do przejścia na emeryturę, czyli do roku 1973. Organizacja ta przyczyniła się do szerzenia idei oszczędzania, dając uczniom wiele radości z osiąganych wyników. SKO przekazywało część swoich ciężko wypracowanych środków na dofinansowanie wycieczek uczniowskich.
Oprócz tego, działalność prowadziły też Szkolne Koło Odbudowy Warszawy i Koło Przyjaźni Polsko-Radzieckiej. Istniały również następujące kółka zainteresowań: biologiczne, matematyczne, artystyczne i czytelnicze.
Bardzo ważną rolę w procesie dydaktycznym i wychowawczym spełniała również biblioteka szkolna. Jej możliwości były jednak na początku lat pięćdziesiątych bardzo skromne. Sytuacja taka to skutki strat w księgozbiorze, wynikające ze zniszczeń wojennych. Jednak z roku na rok przybywały kolejne tomy książek. Pochodziły one z zakupu, jak również darowizn. W roku szkolnym 1950/51 biblioteka posiadała już 597 tytułów różnych dzieł. Przeważały wśród nich lektury szkolne. Były też książki o tematyce metodycznej dla nauczycieli. Uczniowie mogli również korzystać z następujących czasopism: Płomyczek, Płomyk, Sztandar Młodych i Świat Młodych.
Jak z tego wynika, istniała w tutejszej szkole różnorodność form pracy z uczniami. Miało to wpływ na osiągane wyniki w nauce, jak również na brak poważnych problemów natury wychowawczej. Z wpisów do protokółów z posiedzeń rady pedagogicznej wynika, że w roku szkolnym 1950/51 sprawność nauczania wyniosła aż 98,5 %. Podobnie wyglądało to w całej pierwszej połowie lat pięćdziesiątych.
Notowano wtedy również sukcesy w dziedzinie kultury, dzięki kółku artystycznemu prowadzonemu przez Władysławę Gaszkowiak. Jego członkinie występowały nie tylko dla swoich rówieśników, lecz także dla mieszkańców okolicznych wsi na terenie dzisiejszej gminy Krzemieniewo. Swoje umiejętności prezentowały też biorąc udział w Festiwalach Zespołów Artystycznych, które odbywały się w Lesznie. Zajmowały tam wysokie lokaty, nie ustępując umiejętnościami swoim rówieśniczkom z innych szkół byłego powiatu leszczyńskiego. Podczas festiwalu w roku 1954 zajęły 3 miejsce, w roku 1955 było to 4 miejsce. Najlepszy wynik osiągnęły w roku 1956 zajmując 2 lokatę.
Szkoła w Drobninie była już w tamtych czasach znana z tego, że organizowała dla swoich wychowanków wycieczki szkolne. Odbywały się one nie tylko po najbliższym terenie, lecz wyjeżdżano również do Leszna, Poznania i Warszawy.
Oczywiście wszystkie te działania nie mogły się obyć bez udziału i nadzoru kadry pedagogicznej. O skali odpowiedzialności spoczywającej na nauczycielach, świadczą liczby uczniów w poszczególnych latach: 1951/52-213 osób, 1952/53-174 osoby, 1953/54-181 osób, 1954/55-172 osoby. Z tak liczną grupą uczniów pracowało wtedy tylko 4 nauczycieli, co było zgodne z zarządzeniami władz oświatowych z Leszna. Po Janie Kalinowskim funkcję kierownika szkoły przejął od 1.02.1953 roku Czesław Szpurka.
Sam Kalinowski pozostał tutaj do 31 sierpnia 1953 roku. W latach 1950-1965 pracowali w tej szkole również: Stefania Piętka, Teresa Jahn, Maria Foltynowicz, Stanisław Sznigir, Jan Przybył, Wacław Nowacki, Władysława Gaszkowiak, Józef Zieliński, Halina Beizert i Marian Jasiak.
Znakiem czasu, w których przyszło wtedy pracować nauczycielom, była ich tzw. działalność społeczna. Problem ten dotyczył także grona pedagogicznego z tutejszej szkoły. Odbywało się to oczywiście kosztem wolnego czasu tych osób. Dla przykładu można podać, że w 1953 roku Czesław Szpurka, pełniący przecież funkcję kierownika szkoły, dodatkowo jeszcze był członkiem Gminnej Rady Narodowej oraz gminnym Instruktorem Oświaty. Stanisław Sznigir był opiekunem gromadzkiego koła LZS i przewodniczącym komisji do spraw nauczania języka rosyjskiego na powiat Leszno. Józef Zieliński pracował jako kierownik wiejskiego kina, wchodził też w skład Gminnej Rady Spółdzielczej. Władysława Gaszkowiak była opiekunem gromadzkiego koła Związku Młodzieży Polskiej.
Pomijając w tych przypadkach podtekst polityczny należy stwierdzić, że było to dużym obciążeniem dla nauczycieli, których głównym obowiązkiem powinno być przecież nauczanie.
W roku 1956 miały miejsce w naszym kraju poważne zmiany o charakterze politycznym. Na fali tzw. polskiego października do władzy doszedł Władysław Gomułka. Oczywiście osady wiejskie, takie jak Drobnin, leżały na uboczu tej wielkiej polityki. Jednak zapoczątkowane wtedy reformy dotarły i do tutejszej szkoły. Z dniem 11 stycznia 1957 roku przywrócono naukę religii jako przedmiotu nadobowiązkowego. W klasach III-VII uczył jej miejscowy proboszcz, ksiądz Kazimierz Zacharzewski. W klasach I-II uczyła tego przedmiotu katechetka Joanna Klupś.
24 listopada 1957 roku miały miejsce w naszej szkole kolejne wybory do Komitetu Rodzicielskiego. W skład jego prezydium weszli: Dudkowiak Marcin, Marczewski Henryk, Andrzejczak Jan, Skrzypczak Edward, Zakrzewska Halina oraz Grześkowiak Stanisław. Komitet ten w dalszym ciągu współdziałał z radą pedagogiczną nad utrzymaniem właściwego funkcjonowania szkoły. Prowadził też akcje dożywiania dzieci w okresie jesienno-zimowym. Korzystał przy tym z dofinansowania otrzymywanego z Wydziału Oświaty Powiatowej Rady Narodowej w Lesznie. Organizował też wieczorki taneczne dla rodziców. Wypracowane środki finansowe przeznaczał między innymi na paczki świąteczne dla dzieci szkolnych.
Po przemianach 1956 roku szkoła w dalszym ciągu służyła szerokiemu ogółowi miejscowego społeczeństwa. Była instytucją otwartą każdej inicjatywie. W jej pomieszczeniach urządzano lokale wyborcze, odbywały się tam także zebrania wiejskie. Od 18 listopada 1958 roku do 29 maja 1959 roku przeprowadzony został tutaj kurs ogólnokształcący w zakresie VII klasy szkoły podstawowej. Z 16 uczestników tego kursu do egzaminu końcowego przystąpiło 12 osób.
Ze względu na ciągły przyrost liczby dzieci zamieszkujących na terenie tutejszego obwodu szkolnego, od 1 września 1954 roku lekcje odbywały się w dwóch budynkach. W Krzemieniewie uczyły się klasy I-II, natomiast w Drobninie dzieci z klas III-VII. Przybywało też etatów nauczycielskich. Grono pedagogiczne liczyło 7 osób w r. szk. 1959/60, 8 osób w r. szk. 1960/61. W latach następnych liczby te w dalszym ciągu rosły. W r. szk. 1961/62 było to już 9 osób, natomiast w r. szk. 1965/66 pracowało tutaj 11 nauczycieli. Oczywiście skład kadry był bardzo płynny. W porównaniu z okresem 1950-56 uległ też w kolejnych latach istotnym przeobrażeniom. Spośród osób wymienianych już wcześniej, pracujących również w latach 1957-1966, pozostali w tej szkole Czesław Szpurka, Józef Zieliński (do 31. VIII 1961), Ludwina Lewandowska (do 31 VIII 1973), Stanisław Sznigir (do 30 XI 1966), Marian Jasiak (do 4.VI 1962). Do grupy tej dołączali na krótszy lub dłuższy czas następujący nauczyciele: Maria Pawłowska, Kazimierz Musielak, Anna Balcerowiak (Zimniak), Maria Marchwicka, Andrzej Zimniak, Zofia Fortuniak, Marta Olejniczak (Kociucka), Kazimierz Marciniak, Małgorzata Hofa (Ciesińska), Mirosława Dudkowiak (Kania), Halina Bartkowiak (Koronowska) i Stanisław Świniarski.
Ciekawie wyglądała w tym czasie kwestia wykształcenia miejscowej kadry, ponieważ sprawa ta w sposób bardzo mocny rzutowała na styl pracy w szkole oraz osiągane przez uczniów wyniki. Na 13 nauczycieli pracujących tutaj w roku szkolnym 1966/67, 2 osoby posiadały wykształcenie wyższe, natomiast 12 osób wykształcenie średnie (z tego 7 nauczycieli ukończyło Studium Nauczycielskie, a 5 inne szkoły średnie).
Stan zatrudnienia opisywany wyżej nie utrzymał się długo. Z początkiem roku szkolnego 1967/68 przybyła Janina Grochowska (Grześkowiak), zastępując Stanisława Świniarskiego oraz Antoni Dera (pracował do 31 sierpnia 1969 roku). Od 1 września 1969 roku do pracy przyjęto również Annę Wawrzyniak (Kołodziej).
W roku następnym ruch personalny był jeszcze bardziej wyraźny, ponieważ z tutejszej szkoły odeszli: Anna Balcerowiak (Zimniak), Andrzej Zimniak, Kazimierz Marciniak, Małgorzata Ciesińska (Hofa). Ich miejsca zajęli: Krystyna Majewska, Alicja Mielińska Mikołajczak), Krystyna Orszewska (pracowała do 31 sierpnia 1971) oraz Longina Lorek i Józefa Szulc (pracowały do 1 listopada 1970).
Zmianom na lepsze, ulegały warunki pracy. Konsekwentnie powiększano księgozbiór biblioteki szkolnej, co doprowadziło do tego, że w r. szk. 1958/59 liczyła ona już 2026 tomów. 4 lutego 1960 roku zainstalowano telefon. 21 lipca tego samego roku, zakupiono też za 12 000 złotych odbiornik telewizyjny marki „Narcyz”.
Warto w tym miejscu podać, że w roku 1964 wartość sprzętu i urządzeń technicznych znajdujących się na terenie szkoły (bez samego budynku), wynosiła 98 986 ówczesnych złotych. Oprócz tego, same pomoce naukowe posiadały wartość 107 327 złotych.
Stały przyrost liczby uczniów powodował, że zaczęły się pojawiać różne projekty unowocześnienia miejscowej szkoły. Miało to na celu nie tylko usprawnienie jej pracy, ale również doprowadzenie do wzrostu efektywności w procesie nauczania. Podczas posiedzenia rady pedagogicznej dnia 30 sierpnia 1966 roku kierownik szkoły Czesław Szpurka przedstawił plan, w myśl którego do 1970 roku powstać miały: boisko sportowe, sala gimnastyczna oraz dwa mieszkania dla nauczycieli. Dodatkowo zorganizować miano ogródek biologiczny i geograficzny. Projekt ten nie został jednak wykonany z powodu braku odpowiednich środków finansowych. Wyjątkiem było boisko sportowe, które powstało na ziemi przekazanej szkole przez POHZ Gospodarstwo Drobnin. Powstało ono kosztem 60 595 zł w gotówce. W prace przy jego budowie duży wkład wnieśli sami uczniowie oraz ich rodzice, wykonując społecznie zadania obliczone później na 7798 zł. Pierwsze zajęcia odbyły się tam 6 czerwca 1970 roku.
Wiosną 1972 roku odbyła się w naszej szkole uroczystość nadania jej imienia generała Karola Świerczewskiego. Stało się to na wniosek Rady Pedagogicznej oraz Samorządu Szkolnego z dnia 30 sierpnia 1969 roku. W imprezie, którą z tej okazji zorganizowano udział wzięli przedstawiciele władz powiatowych PZPR, przewodniczący GRN Stefan Naskręt, radny PRN Stefan Banach, inspektor szkolny Stanisław Sznigir oraz delegacja Szczepu Harcerskiego z Leszna. Z częścią artystyczną wystąpili uczniowie miejscowej szkoły. Oprawę muzyczną zapewniła orkiestra Leszczyńskich Zakładów Gastronomicznych pod dyrekcją B. Mielińskiego. Tego samego dnia, czyli 28 marca 1972 roku, odsłonięta została marmurowa tablica z napisem: Szkoła Podstawowa w Drobninie im. gen. Karola Świerczewskiego.
W latach 1972-1975 przeprowadzona została w naszym kraju reforma administracji terenowej. Dokonano jej w 2 etapach. Jest to ważne dla omawianego problemu, ponieważ rozporządzeniem Rady Ministrów z 13 grudnia 1972 roku w administracji oświatowej wprowadzone zostało stanowisko Gminnego Dyrektora Szkół. Zarządzał on sprawami oświaty i wychowania na terenie gminy, będąc organem wykonawczym jej naczelnika. Stanowisko Gminnego Dyrektora Szkół w naszej gminie objął mgr Zdzisław Mizuro. Zastępcą Gminnego dyrektora szkół został mgr Kazimierz Musielak. Szkoła w Drobninie liczyła wtedy 252 uczniów, w tym 19 było z Mierzejewa.
Rok szkolny 1972/73 był również ostatnim rokiem pracy w zawodzie nauczyciela Czesława Szpurki. Przeszedł on na emeryturę z dniem 31 sierpnia 1973 roku.
1 września 1974 roku utworzona została na bazie tutejszej placówki Zbiorcza Szkoła Gminna. Jej dyrektorem został mgr Zdzisław Mizuro, który pełnił jednocześnie funkcję dyrektora szkoły w Drobninie. Zastępcą dyrektora szkoły została mgr Jolanta Szpurka.
Szkole Zbiorczej podlegały punkty filialne w Garzynie (od 1 września 1974 do 31 sierpnia 1984), Górznie (od 1 września 1974 do 5 czerwca 1976) oraz Belęcinie Nowym (od 1 września 1976 do 31 sierpnia 1981). Z Garzyna do szkoły drobnińskiej uczęszczały dzieci z klas VI-VIII. Podobnie było w przypadku uczniów z Górzna. Natomiast z Belęcina Nowego dowożono uczniów starszych z klas VII-VIII.
Taka sytuacja organizacyjna doprowadziła do zwiększenia liczby dzieci w szkole. Spowodowało to również wzrost liczebności grona nauczycielskiego. Od 1 września 1973 roku przybyły mgr Jolanta Szpurka (Stelmaszyk) oraz mgr Alina Rotkiewicz (Wunsz). W następnym roku szkolnym zatrudniono Marię i Janusza Gościniaków (pracowali do 31 sierpnia 1976 roku), Tadeusza Bielaka (pracował do 31 lipca 1975 roku), Janinę Ciorgę (pracowała do 31 sierpnia 1984 roku) oraz Zofię Janiak (pracowała do 31 lipca 1975 roku). W roku następnym pracę podjęły kolejne osoby: Teresa Matuszewska (do 31 sierpnia 1977 roku), Barbara Pelc (do 31 sierpnia 1976 roku), Andrzej Szymkowiak (do 22 lipca 1978 roku) oraz Hanna Nowaczyk (do 31 sierpnia 1998 roku).
1 września 1976 roku grono nauczycielskie powiększyło się o mgr Mariana Adamskiego, a od 15 listopada 1977 o Aleksandrę Piestrzeniewicz (pracuje do chwili obecnej). Od 1 września 1978 roku zatrudnione zostały także mgr Jadwiga Korczak (pracuje do dzisiaj) i mgr Urszula Berger. Od 1 września 1980 roku pracuje też tutaj mgr Teresa Piotrowiak.
W okresie istnienia Szkoły Zbiorczej nauczycielami byli także: od 1 września 1981 roku mgr Grażyna Pacholczyk (pracuje do dzisiaj), Lidia Biegała (do 31 sierpnia 1982 roku); od 1 września 1982 roku mgr Mirosława Graf (pracuje do dzisiaj), mgr Zenobia Dybek (do 31 sierpnia 1984 roku), mgr Jarosław Dybek (do 31 sierpnia 1989 roku); od 15 października 1983 roku Wiesława Rotkiewicz (do 31 sierpnia 1989 roku); od 24 stycznia 1984 roku Irena Ziemlińska (do 31 sierpnia 1984 roku ).
W latach 70-tych w dalszym ciągu podejmowane były działania mające na celu doprowadzenie do unowocześnienia bazy nauczania na terenie tutejszej szkoły. Myślano nie tyle o jej remoncie, co raczej o rozbudowie. Projekty te nie były jednak możliwe do realizacji, ze względu na ciągłe braki odpowiednich ku temu funduszy. Udało się jedynie wyremontować służący nadal celom dydaktycznym budynek w Krzemieniewie. Oddano też do użytku dwa nowe mieszkania nauczycielskie w tzw. „Ciechanowcu”. Obydwa te zadania zakończone zostały w roku 1978.
Pomimo trudnych warunków lokalowych w szkole bazowej w Drobninie, dyrekcja oraz pracujący tutaj nauczyciele starli się zapewnić uczniom jak najlepsze warunki do nauki i rozwijania ich zainteresowań. Było to niezmiernie trudne ale taka właśnie sytuacja była dla wszystkich dodatkowym bodźcem do działania.
W dalszym ciągu, zresztą wzorem lat poprzednich, funkcjonowały tutaj różne organizacje o charakterze ideowo-wychowawczym jak np. ZHP czy TPPR. Działały też kółka zainteresowań: historyczne, biologiczne, geograficzne. Uczniowie spędzali swój czas wolny pracując w LOP, Spółdzielni Uczniowskiej. Wielu członków liczyła też Szkolna Kasa Oszczędności. Tradycyjnie też, uzupełnieniem pracy dydaktyczno-wychowawczej szkoły były wycieczki, dzięki którym poznawano różne zakątki naszego kraju.
Wiosną 1983 roku odbyło się na terenie naszej szkoły spotkanie jej ówczesnego dyrektora mgr Zdzisława Mizuro z wicewojewodą J. Krumrey, dyrektorem generalnym Ministerstwa Oświaty i Wychowania Andrysem, kuratorem E. Szymańskim oraz naczelnikiem gminy Krzemieniewo A. Pietrulą. Poświęcone było w całości możliwościom rozbudowy szkoły w Drobninie. Był to problem w tym czasie bardzo ważny, ponieważ postępował wyraźny przyrost liczby dzieci na terenie tutejszego obwodu szkolnego, przez co pogarszały się warunki pracy uczniów i nauczycieli. Po zapoznaniu się z istniejącą sytuacją oraz rozpatrzeniu wszystkich za i przeciw, postanowiono podjąć decyzję o rozbudowie tutejszej szkoły. Środki finansowe potrzebne do realizacji tego ambitnego zamierzenia, pochodzić miały z Ministerstwa Oświaty i Wychowania. Inwestorem tego zadania został Urząd Gminy Krzemieniewo. Prace budowlane podjęte zostały na wiosnę 1984 roku i wykonywane były na podstawie projektu, który dotarł na miejsce z Warszawy. Okazało się jednak, że trzeba go dostosować do miejscowych warunków. Zadania tego podjął się inżynier Z. Urbaniak z Terenowego Zespołu Usług Projektowych w Gostyniu. Inwestycja ta była sporym utrudnieniem w pracy dydaktycznej i opiekuńczej prowadzonej przez grono nauczycielskie. Trzeba było też zachować szczególne wymogi bezpieczeństwa. Związane to było z tym, że w dotychczasowym budynku odbywały się normalne zajęcia lekcyjne. Chcąc zminimalizować te uciążliwości , do prowadzenia zajęć wykorzystywano w dalszym ciągu sale w budynku szkolnym w Krzemieniewie i Mierzejewie. Dodatkowo lekcje odbywały się w pomieszczeniach pałacu w Drobninie.
Odbiór techniczny nowej szkoły odbył się 26 czerwca 1986 roku. Jej głównym wykonawcą był Zakład Budownictwa przy WZSR w Lesznie, a podwykonawcą zakład Jana Krysiaka z Garzyna. Nad całością prac, jako kierownik budowy czuwał Piotr Grala.
Nowy budynek połączony został łącznikiem ze starą częścią szkoły. Do użytku oddanych zostało 16 izb lekcyjnych oraz zaplecze sanitarne. Cała nowa część dydaktyczna wyposażona została w następujące rodzaje instalacji: wodociągowo-kanalizacyjną, odgromową, dzwonkową, telefoniczną oraz oświetlenie elektryczne. Dodatkowo wokół budynku wykonany został drenaż opaskowy. O skali całej tej inwestycji świadczy powierzchnia zabudowy, która wynosi 2496 m2 dla budynku szkolnego i 368 m2 dla łącznika. Kubatura budynku wynosi 8577 m3, natomiast łącznika 1104 m3. Liczby te są ważne ze względu na zrozumienie skali potrzeb związanych z ogrzaniem całości w okresie jesienno-zimowym. Początkowo w tym celu użytkowano dla tzw. „nowej szkoły” kotłowni węglowej. W części „starej” palono jeszcze w piecach węglowych. W latach następnych również „stara” część szkoły podłączona została do instalacji centralnego ogrzewania. Niedawno, dzięki inwestycjom Urzędu Gminy w Krzemieniewie, dotychczasowe piece centralnego ogrzewania opalane węglem, zastąpione zostały piecami gazowymi.
Całość tych prac budowlanych przyczyniła się w bardzo dużym stopniu nie tylko do poprawy warunków nauczania lecz również do podnoszenia jego efektywności. Zrezygnować też było można z prowadzenia lekcji w budynku szkolnym w Krzemieniewie. Po remoncie powstały tam dodatkowe 3 mieszkania nauczycielskie, dzięki czemu można było zatrudnić do pracy z dziećmi kolejnych fachowców.
Pod względem liczebności uczniów, szkoła w Drobninie należała wtedy do największych placówek na terenie gminy Krzemieniewo. Dowodzą tego następujące dane liczbowe: r. szk. 1984/85-350 dzieci, r. szk. 1985/86-379 dzieci, r. szk. 1986/87-387 dzieci, r. szk. 1987/88-414 dzieci, natomiast w r. szk.1988/89 było to już 431 dzieci. Pamiętać przy tym należy, że tutejsza szkoła z dniem 1 września 1984 roku przestała pełnić funkcję Gminnej Szkoły Zbiorczej. Przyrost liczby uczniów powodowany był ogólnie wysokim przyrostem naturalnym na terenie tutejszego obwodu szkolnego. W jego skład, oprócz samego Drobnina, wchodziły w dalszym ciągu: Krzemieniewo, Brylewo, Mierzejewo, Bielawy, Garzyn i Górzno.
W okresie tym zmieniał się również skład grona nauczycielskiego. O 1 września 1984 roku przybyły i pracują do dzisiaj: mgr inż. Marzanna Kozyra, Elżbieta Michalak (Cieśla), Bożena Rosik (Budzińska). Na początku następnego roku szkolnego zatrudniono też mgr Annę Jabłońską (Barygę). Od 1 września 1987 roku zaangażowano: mgr Elżbietę Kownacką, (pracuje do dzisiaj), mgr Irenę Grobelną (pracuje do dzisiaj), mgr Elżbietę Janiszewską (pracuje do dzisiaj), mgr Leonarda Kaczmarka (pracuje do dzisiaj). W roku następnym grono pedagogiczne powiększyło się o kolejne osoby: mgr Hannę Kaczmarek (pracuje do dzisiaj), mgr Jerzego Kownackiego (pracuje do dzisiaj), mgr Bogusławę Dokrzewską (pracowała do 31 sierpnia 1996 roku).
W następnym roku szkolnym zatrudniono jeszcze mgr Renatę Kaczmarek oraz mgr Aldonę Lubińską-Handke (obie panie pracują do dzisiaj). Przez krótki czas pracowali też w tym okresie: Alina Karolewicz (1 wrzesień 1987-31 czerwiec 1988) oraz Przemysław Mizuro (18 wrzesień 1987-31 sierpień 1988).
W 1989 roku na skutek transformacji ustrojowej zmieniła się zupełnie sytuacja polityczna w naszym kraju. Miało to również bardzo duży wpływ na losy oświaty, która musiała zmienić swoje dotychczasowe oblicze. Jej działania nakierowane wcześniej na wychowanie w duchu socjalizmu, musiały ustąpić miejsca wychowaniu na rzecz demokracji i poszanowania swobód obywatelskich. W roku następnym szkolnictwo objęte zostało poważnymi zmianami strukturalnymi. Dyrektorzy zyskali duże możliwości samodzielnego działania, dzięki czemu można było lepiej kierować procesami dydaktycznymi, jak również efektywniej gospodarować środkami finansowymi.
Zmiany te były zauważalne także na terenie tutejszej szkoły. Widomym tego znakiem była uchwała Rady Pedagogicznej z dnia 14 lutego 1990 roku o powrocie szkoły do swojej pierwotnej nazwy: Szkoła Podstawowa w Drobninie. Na skutek tej decyzji szkoła straciła swojego dotychczasowego patrona w osobie gen Karola Świerczewskiego.
Rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej od dnia 1 września 1990 roku przywrócono też lekcje religii w szkołach. Do nauczania tego przedmiotu zatrudniono w Drobninie Wiesławę Janiszewską, Jerzego Andrzejewskiego oraz proboszcza miejscowej parafii księdza Jana Świerniaka.
W tym samym roku wprowadzono w naszej szkole naukę języka niemieckiego. Do dnia dzisiejszego uczą go dwie germanistki, tj. mgr Elżbieta Kownacka oraz mgr Iwona Mizgalska. Taka sytuacja, że szkoła typowo wiejska do nauczania języka obcego posiada dwóch odpowiednio przygotowanych fachowców, jest ewenementem na skalę naszego województwa. Szkoda tylko, że nauczanie tego przedmiotu prowadzone jest dopiero od klasy V, chociaż na samym początku objęte nim były również dzieci z klas IV.
Z myślą o dobru ucznia zaczęto też wtedy stosować 6-stopniową skalę oceniania jego wiedzy i nabytych w szkole umiejętności.
Wszystkie te działania miały na celu upodmiotowienie pracy szkoły, by jej działalność przynosiła korzyści całemu społeczeństwu a nie tylko jednej opcji politycznej, jak to było wcześniej. Oczywiście nie obyło się przy okazji bez problemów natury finansowej. Na pewien czas, na początku lat 90-tych z planu pracy tutejszej szkoły wypadły zajęcia dodatkowe dla uczniów, prowadzone do tej pory w formie kółek zainteresowań. Dzieci nie poniosły jednak z tego tytułu żadnych strat, ponieważ zatrudnieni w miejscowej szkole nauczyciele pracowali z nimi nadal, nie oczekując za to żadnego wynagrodzenia.
W tych nowych zupełnie dla szkoły czasach do pracy przyjmowano też kolejne osoby, co było przejawem świadomego działania dyrekcji szkoły, jak również naturalnego ruchu kadrowego. W większości osoby zatrudnione w tym właśnie okresie, pracują w tej szkole do dnia dzisiejszego. Wśród nich znalazły się: Sylwia Polak (od 1 września 1992), Tomasz Dziedzic (od 1 września 1992), Robert Jankowiak (od 1 września 1993), Andżelika Walkowiak (od 1 września 1995), ksiądz Stanisław Pietraszek (od 1 XII 1996 roku), mgr Justyna Muszyńska (od 1 września 1998). Przez krótki czas pracował też mgr Wiesław Marusza (od 12 lutego 1990 do 31 sierpnia 1993 roku).
Zmiany osobowe następowały również na stanowiskach kierowniczych. Dotychczasowy dyrektor mgr Zdzisław Mizuro z dniem 1 września 1992 roku odszedł na emeryturę. W drodze konkursu nowym dyrektorem tutejszej szkoły wybrany został mgr Leonard Kaczmarek, który do tej pory pełnił funkcję zastępcy dyrektora. Z kolei na stanowisko zastępcy dyrektora powołana została po uzyskaniu pozytywnej opinii Rady Pedagogicznej, mgr Alina Wunsz.
Nie negując osiągnięć i dokonań uczniów tutejszej szkoły w okresach wcześniejszych należy stwierdzić, że po roku 1990 ich liczba jeszcze bardziej wzrosła.
Trudno jest jednoznacznie stwierdzić, co wpłynęło na ten przyrost. Na pewno jednym z wielu czynników było zaangażowanie uczniów i nauczycieli w sam proces dydaktyczny, jak i różne zajęcia pozalekcyjne. Oprócz tego cały czas modernizowana jest baza nauczania. Dzięki temu uczniowie miejscowej szkoły mają zagwarantowane odpowiednie warunki ku temu, aby rozwijać swoje zdolności i zainteresowania, co z kolei pozwala im sprostać wymogom współczesnego świata.
Aktywność uczniów tej szkoły, oczywiście oprócz zajęć obowiązkowych, widoczna była także w różnego rodzaju konkursach przedmiotowych, co w wielu przypadkach owocowało dużymi sukcesami.
W r. szk. 1992/93 młodzież z tutejszej szkoły brała udział w następujących konkursach: turnieju wiedzy o bezpieczeństwie ruch drogowego (z 12 osób w etapie szkolnym 4 dotarły do etapu wojewódzkiego), plastycznym (w etapie szkolnym 30 osób), fizycznym (w etapie szkolnym 3 osoby, które przeszły do etapu rejonowego), biologicznym (12 osób w etapie szkolnym, z czego uczennice Beata Nowak i Hanna Banach brały udział w etapie wojewódzkim), geograficznym (5 osób w etapie szkolnym, z których 2 przeszły do etapu rejonowego), wiedzy technicznej (w etapie szkolnym 10 osób, z których Beata Nowak wzięła udział w etapie wojewódzkim), matematycznym (8 osób, z czego 2 przeszły do etapu rejonowego), SKO (II miejsce w województwie, co jest zasługą całej społeczności szkolnej). Podobne konkursy w r. szk.1992/93 organizowano na poziomie klas I-III. Były to: konkurs recytatorski, pięknego czytania (30 osób), ortograficzny klas II (30 osób, z których Iwona Nowak zajęła I miejsce w etapie rejonowym), matematyczny klas III (28 osób, z których Iwona Nowak oraz Maciej Skrzypczak brali udział w etapie rejonowym).
W r. szk. 1993/94 uczniowie startowali w następujących konkursach: chemicznym (13 osób w etapie szkolnym, z czego Marta Siniecka i Magdalena Musik dotarły do etapu wojewódzkiego), ekologicznym (Katarzyna Piekarska zajęła III miejsce w etapie wojewódzkim), matematycznym (9 osób w etapie szkolnym, 3 przeszły do etapu rejonowego), geograficznym (5 osób w etapie szkolnym, 3 przeszły do etapu rejonowego), historycznym (6 osób w etapie szkolnym, 3 przeszły do etapu rejonowego), fizycznym (8 osób w etapie szkolnym, 4 przeszły do etapu rejonowego), polonistycznym (4 osoby w etapie szkolnym, z czego Marta Siniecka została laureatem eliminacji wojewódzkich), wiedzy technicznej (8 osób w etapie szkolnym, 3 przeszły do etapu rejonowego), SKO (I miejsce w województwie, wyróżnienie w skali kraju).
Zgodnie z wcześniejszą tradycją uczniowie miejscowej szkoły w r. szk. 1994/95 wzięli udział w następujących konkursach: geograficznym (w etapie szkolnym 4 osoby), technicznym (w etapie szkolnym 7 osób, 2 przeszły do etapu wojewódzkiego), matematycznym (13 osób w etapie szkolnym, 1 przeszła do etapu rejonowego), biologicznym (11 osób w etapie szkolnym), chemicznym (7 osób w etapie szkolnym, 1 przeszła do etapu rejonowego), fizycznym (9 osób w etapie szkolnym, 4 przeszły do etapu rejonowego), polonistycznym (3 osoby w etapie szkolnym), wiedzy pożarniczej (I miejsce w eliminacjach gminnych), plastycznym Karolina Grzegorzewska otrzymała wyróżnienie w Międzynarodowym Konkursie TPDiM). W klasach młodszych w tym samym roku odbyły się: konkurs ortograficzny klas II-III (w etapie szkolnym 53 osoby, laureatem etapu wojewódzkiego została E. Górska), konkurs matematyczny (w etapie szkolnym 12 osób).
Również w następnym roku szkolnym uczniowie zaznaczyli swoje duże możliwości, biorąc udział w turniejach: geograficznym (2 osoby w etapie szkolnym), technicznym (10 osób w etapie szkolnym, 2 przeszły do etapu rejonowego), matematycznym (9 osób w etapie szkolnym, 2 przeszły do etapu rejonowego ), biologicznym ( 11 osób w etapie szkolnym ), chemicznym ( 9 osób w etapie szkolnym, 4 przeszły do etapu rejonowego ), fizycznym ( 13 osób w etapie szkolnym, 8 przeszło do etapu rejonowego ), polonistycznym ( 4 osoby w etapie szkolnym, z czego Marek Stachowiak przeszedł do etapu wojewódzkiego zostając tam laureatem). Uczniowie klas młodszych brali udział w: konkursie ortograficznym klas II-III (93 osoby w etapie szkolnym, z czego E. Górska oraz W. Kownacki dotarli do etapu wojewódzkiego), konkursie matematycznym (9 osób w etapie szkolnym, z czego E. Górska i A. Walkowiak dotarły do etapu wojewódzkiego).
W ostatnich latach uczniowie szkoły w Drobninie notowali także na swoim koncie duże sukcesy sportowe. W r. szk. 1993/94 były to: VI miejsce chłopców w Wojewódzkim Finale Sztafet Przełajowych; a w finale Wojewódzkich Igrzysk Młodzieży Szkolnej: III miejsce w rzucie piłeczką palantową zajęte przez Przemysława Małychę, V miejsce w biegu na 1000 metrów zajęte przez Sebastiana Stachurskiego i V miejsce w biegu na 800 metrów zajęte przez Wirginię Franckiewicz. W następnym roku było ich jeszcze więcej: III miejsce w rejonowych zawodach w trójboju chłopców , III miejsce w rejonowym turnieju w piłce nożnej klas VI, IV miejsce w rejonowych zawodach trójbojowych dziewcząt, II miejsce w rejonowych zawodach lekkoatletycznych (Monika Rzepecka-rzut piłeczką palantową), II miejsce w rejonowych zawodach lekkoatletycznych (Anna Siniecka-bieg na 100 metrów) oraz II miejsce w rejonowych zawodach lekkoatletycznych (Monika Mądrzak–pchnięcie kulą).
Taka praca i osiągane wyniki przynosiły uczniom i nauczycielom wiele radości, jak również satysfakcji z dobrze wykonywanych obowiązków. Pozwalała też na duży optymizm w związku z aspiracjami tutejszych absolwentów co do wyboru szkoły i zdawaniem przez nich egzaminów wstępnych. Po roku 1989 dało się zauważyć wśród uczniów szkoły w Drobninie zwiększone zainteresowanie dostaniem się do szkół średnich i uzyskaniem takiego właśnie wykształcenia. Należy zresztą stwierdzić, że pod względem możliwości dokonania wyboru rodzaju szkoły, wiele się zmieniło w porównaniu z latami wcześniejszymi.
Według posiadanych źródeł w latach 1990/91-1994/95 losy tutejszych absolwentów, według rodzaju wybranej przez nich szkoły przedstawiały się następująco: r. szk. 1990/91: Liceum Zawodowe-1 osoba, Liceum Ekonomiczne-8 osób, Liceum Ogólnokształcące-9 osób, Technikum Rolnicze-5 osób, Technikum Mechaniczne-1 osoba, Zasadnicza Szkoła Zawodowa-36 osób; r. szk. 1991/92: Liceum Zawodowe-2 osoby, Liceum Ekonomiczne-2 osoby, Liceum Ogólnokształcące-10 osób, Technikum Rolnicze-3 osoby, Technikum Mechaniczne-2 osoby, Technikum Elektroniczne-3 osoby, Zasadnicza Szkoła Zawodowa-42 osoby; r. szk. 1992/93: Liceum Ekonomiczne-6 osób, Liceum Ogólnokształcące-5 osób, Technikum Mechaniczne-1 osoba, Zasadnicza Szkoła Zawodowa-44 osoby; r. szk. 1993/94: Liceum Zawodowe-3 osoby, Liceum Ekonomiczne-6 osób, Liceum Ogólnokształcące-10 osób, Technikum Rolnicze-1 osoba, Technikum Ochrony Środowiska-2 osoby, Technikum Mechaniczne-2 osoby, Technikum Budowlane-1 osoba, Technikum Odzieżowe-3 osoby, Technikum Elektroniczne-5 osób, Zasadnicza Szkoła Zawodowa-36 osób; r. szk. 1994/95: Liceum Ekonomiczne-12 osób, Liceum Ogólnokształcące-3 osoby, Liceum Administracji-1 osoba, Technikum Rolnicze-2 osoby, Technikum Ochrony Środowiska-7 osób, Technikum Budowlane-2 osoby, Technikum Odzieżowe-5 osób, Zasadnicza Szkoła Zawodowa-38 osób; r. szk. 1995/96: Liceum Ogólnokształcące-11 osób, Licea Zawodowe (nierolnicze)-13 osób, Technika (nierolnicze )-14 osób, Technikum Rolnicze-3 osoby, Zasadnicza Szkoła Zawodowa-34 osoby; r. szk. 1996/97: Liceum Ogólnokształcące-13 osób, średnie szkoły zawodowe-25 osób, Technikum Rolnicze-2 osoby, Zasadnicza Szkoła Zawodowa-44 osoby.
Należy w tym miejscu z całą odpowiedzialnością stwierdzić, że absolwenci kończący szkołę w Drobninie dają sobie doskonale radę podczas egzaminów wstępnych do szkół średnich, jak również w toku dalszej nauki. Żeby nie być gołosłownym warto przytoczyć kilka liczb na temat rezultatów osiąganych podczas egzaminów wstępnych, ponieważ wynika z nich wyraźnie, że nie odstają one wcale od średniej wojewódzkiej. Mało tego, pod tym względem znajduje się miejscowa szkoła w ścisłej czołówce województwa leszczyńskiego. W roku 1997 absolwenci tutejszej szkoły podczas egzaminów wstępnych do szkół średnich osiągnęli następujące wyniki: z języka polskiego średnia 3,98 (na 43 zdających), a z matematyki średnia 3,16 (na 43 zdających).
Sytuacja opisywana wyżej jest też wypadkową wyników uzyskiwanych na terenie tutejszej szkoły w przypadku zakończenia rocznego cyklu nauczania. Dla przykładu można podać średnie ocen rocznych uzyskanych przez uczniów miejscowej szkoły w kilku ostatnich latach: r. szk. 1992/93-3,8 (na 497 uczniów, przy czym aż 16,2 % spośród nich uzyskało średnią ponad 4,75), r. szk. 1993/94-4,0 (na 546 uczniów, z których aż 23,7 % uzyskało średnią powyżej 4,75), r. szk. 1994/95-3,9 (na 557 uczniów, spośród których 18,2 % uzyskało średnią powyżej 4, 75).
Uczniowie posiadają też możliwość uczestniczenia w pracach kół przedmiotowych. Dzieci, którym nauka sprawia trudności mają okazję nadrobienia braków w swoim wykształceniu biorąc udział w zajęciach wyrównawczych.
Dyrekcja szkoły szczególną opieką otacza dzieci mniej sprawne fizycznie i umysłowo. Dla nich właśnie tworzone są oddziały integracyjne, organizuje się zajęcia z gimnastyki korekcyjnej. Tworzone też są tzw. klasy wyrównawcze, dzięki czemu wielu uczniów mniej zdolnych ma szansę ukończenia szkoły podstawowej w normalnym terminie. W działaniach tych bardzo duży udział ma także szkolny pedagog. Funkcję tę pełni od 1 stycznia 1992 roku mgr Elżbieta Juskowiak. Jej podstawowym zadaniem jest stała koordynacja działań między szkołą a Wojewódzką Poradnią Psychologiczno-Pedagogiczną, oczywiście w porozumieniu z rodzicami zainteresowanych uczniów. Ma to prowadzić do wypracowania odpowiednich środków zaradczych w tych sytuacjach, kiedy nauka zaczyna sprawiać dzieciom jakiekolwiek problemy. Pedagog prowadzi też zajęcia logopedyczne, jest też animatorem akcji o problematyce antyalkoholowej. Służy pomocą uczniom klas ósmych w sprawach dotyczących wyboru szkoły lub zawodu.
Na terenie szkoły cały czas prowadzona jest też praca o charakterze wychowawczym. Realizowana jest ona poprzez uczestnictwo uczniów w działalności różnych organizacji, co pozwala na kształtowanie odpowiedniej postawy obywatelskiej wśród całej społeczności szkolnej. Bardzo aktywnie w ostatnich latach działa Samorząd Uczniowski. Jego opiekunką z ramienia rady pedagogicznej, jest od roku 1994 mgr Mirosława Graf. Działalność tej uczniowskiej organizacji widoczna jest dosłownie na każdym kroku. Jest ona inicjatorem wielu różnych akcji, które bardzo często wykraczają poza mury tutejszej szkoły. Funkcjonowanie Samorządu Uczniowskiego oparte jest ściśle na jego wewnętrznym regulaminie, który zakłada pełną współpracę z dyrekcją szkoły, radą pedagogiczną oraz Radą Rodziców. Wśród zadań, które w ostatnich 4 latach realizowane były przez Samorząd wymienić należy: zapoczątkowanie zbierania pieniędzy na kserokopiarkę, zbieranie pieniędzy na rzecz fundacji Owsiaka „Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy”, współpraca z domem dziecka ze Wschowy, organizowanie zabaw i dyskotek (Andrzejki, zabawa karnawałowa), przygotowywanie powitania wiosny oraz Dnia Dziecka, inicjowanie akcji o charakterze ekologicznym. Samorząd prowadzi też własną działalność gospodarczą zbierając złom, makulaturę, prowadząc sklepik. Dochody uzyskiwane w ten sposób są przeznaczane na zakup nagród dla uczniów biorących udział w różnych szkolnych konkursach. Taka praca nie byłaby możliwa bez dobrego kierownictwa w tej organizacji. Dlatego pamiętać trzeba, że w ostatnich latach funkcję przewodniczącego Samorządu pełnili: Karolina Stróżyńska, Damian Dudkiewicz, Marzena Poprawska. Obecnie pełni ją Daria Dudkiewicz. Akcjami Samorządu na poziomie klas I-III kieruje mgr Anna Baryga. Do organizacji, których działanie przynosi szkole i jej uczniom wiele pożytku należą też: LOP, SKS, PCK, SKO.
Praca natury wychowawczej realizowana była też w innych formach. Przez kilka lat wydawana była tutaj gazeta „Głos z Kąta”. Funkcję opiekunki zespołu redakcyjnego pełniła mgr Jadwiga Korczak. Działało też w oparciu o szkolny radiowęzeł uczniowskie radio „Zet”. Opiekunem tego zespołu był mgr Marian Adamski.
Stałym elementem tego typu pracy pozostają też w dalszym ciągu wycieczki poszczególnych zespołów klasowych. Wyjeżdżają nie tylko klasy starsze lecz również i młodsze. Jest to doskonała okazja do poznawania piękna naszego kraju i wypracowywania takich postaw jak odpowiedzialność, dyscyplina oraz umiejętności współdziałania w grupie rówieśniczej.
Ważnym zadaniem szkoły pozostaje też funkcja opiekuńcza. Wynika ona z tego, że przeważająca część dzieci do niej uczęszczających zamieszkuje poza Drobninem. Taki układ wymusza istnienie przy tutejszej szkole tzw. świetlicy. Jej zadaniem jest opieka nad uczniami oczekującymi na lekcje oraz na odwóz do domu. Do dyspozycji świetlicy jest jedno pomieszczenie, wyposażone w: radio, telewizor, wideo oraz wiele gier planszowych. Praca w niej rozpoczyna się o godzinie 6.40, a kończy o 14.30. W ramach świetlicy uczniowie mogą brać udział w następujących zajęciach: plastycznych, zabawach i grach planszowych, oglądaniu filmów i bajek wideo oraz grach i zabawach ruchowych. Opiekunowie świetlicy wykonują też prace związane z organizowaniem picia herbaty na terenie szkoły, a w razie potrzeby zastępują nieobecnych nauczycieli na zajęciach lekcyjnych. Przykładowo w r. szk. 1996/97 nauczyciele pracujący w świetlicy musieli zapewnić opiekę 21 osobom z Górzna, 130 osobom z Garzyna, 13 osobom ze Zbytek, 86 osobom z Osiedla Przylesie, 37 osobom z Mierzejewa, 11 osobom z Grabówca, 2 osobom z Bielaw, 35 osobom z Brylewa, 5 osobom z Hersztupowa, 12 osobom z Bogdanek, 1 osobie z Kociug.
Wśród osób, które te zadnia opiekuńcze nad uczniami korzystającymi z świetlicy w ostatnich latach realizowały, znajdowali się: mgr Wiesław Marusza, mgr Mirosława Graf, Sylwia Polak, Tomasz Dziedzic, Hanna Nowaczyk, mgr Anna Baryga, mgr Alicja Mikołajczak, Aleksandra Piestrzeniewicz.
Zaangażowanie uczniów w działalność tych wszystkich organizacji przynosiło zawsze dobre efekty i dzięki temu udawało się uniknąć problemów natury wychowawczej. Warto też zauważyć, że na terenie szkoły w całym okresie powojennym nigdy nie doszło do jakiegoś poważnego wypadku.
Obecnie, czyli w roku szkolnym 1997/98, do szkoły w Drobninie w klasach I-VIII uczęszcza 522 uczniów. Podzieleni oni są na 21 oddziałów. Na terenie naszej szkoły funkcjonują także dwie zerówki.
Pracą dydaktyczną i wychowawczą zajmuje się 32 nauczycieli, z których 23 posiada wykształcenie wyższe, a 7 ukończyło Studium Nauczycielskie. Do dyspozycji uczniów pozostaje mocno rozbudowana i nowoczesna baza nauczania. W jej skład wchodzi głównie budynek szkolny z całym zapleczem dydaktycznym i socjalnym. Znajdują się w nim 22 izby lekcyjne, sala świetlicowa, sala do gimnastyki korekcyjnej, pokój nauczycielski, gabinet dyrektorski, sekretariat, biblioteka, magazynek sportowy, zaplecze kuchenne, sanitariaty, łazienki oraz szatnie. Obok budynku szkolnego zlokalizowane są boiska sportowe wykorzystywane podczas lekcji kultury fizycznej. Zostały one zmodernizowane w tym roku szkolnym, dzięki czemu uczniowie mogą tam grać nie tylko w piłkę nożną lecz także w koszykówkę oraz piłkę siatkową.
Częścią składową szkoły pozostaje sala sportowa o wymiarach 11,60 x 21,90 m., znajdująca się w Garzynie. Oddano ją do użytku 18 kwietnia 1997 roku. Została wyposażona w bardzo nowoczesną nawierzchnię typu „Pulastic 2000”. Sala ta posiada 2 szatnie, 2 łazienki z prysznicami, 2 ubikacje, 1 magazyn sprzątaczki, 2 magazyny sportowe, 1 pomieszczenie dla nauczyciela oraz własną kotłownię centralnego ogrzewania. Wartość budynku, w którym znajduje się sala sportowa wraz z całym jej wyposażeniem wynosi na dzień dzisiejszy około 260 000 złotych.
Oczywiście przy realizacji zadań typowo sportowych, nie zapomniano jednak o innych czynnikach, mających wpływ na rozwój intelektualny uczniów. Stawia się przy tym na nowoczesność. Przykładem takiego postępowania może być zorganizowanie sali komputerowej. Jest ona wyposażona w 10 zestawów komputerowych z procesorem PENTIUM 100. Dodatkowo zakupiono jedną drukarkę, 4 sztuki zestawów głośnikowych, 10 stolików komputerowych. Sala ta jest wykorzystywana do realizacji zajęć dodatkowych w ramach kółka informatycznego, prowadzonego przez mgr Bonifacego Kołodzieja.
W dalszym ciągu ważną rolę dydaktyczną spełnia tutejsza biblioteka, prowadzona przez panią Sylwię Polak. Według stanu inwentarza na dzień 21 maja 1998 roku wartość całego księgozbioru wynosi 5. 247, 37 złotych. Do dyspozycji uczniów i nauczycieli pozostaje 7 089 książek, 20 zbiorów specjalnych oraz 89 sztuk kaset wideo z filmami o różnej tematyce.
Stale też unowocześniana jest pozostała część bazy. Zakupuje się w miarę posiadanych środków coraz nowocześniejszy sprzęt audio-video, aparaturę nagłaśniającą, stoliki uczniowskie, krzesła.
Cały też czas na terenie tutejszej szkoły działają różnorodne koła zainteresowań, uczniowie biorą udział w konkursach przedmiotowych. Organizowane są wycieczki klasowe, wyjazdy na przedstawienia teatralne. Nikt nie szczędzi czasu, aby proces dydaktyczny stawał się coraz bardziej atrakcyjny i dawał uczniom poczucie dobrze spełnionego obowiązku.
Wszystkie te działania mają kolosalny wpływ na to, że Szkoła Podstawowa w Drobninie należy obecnie do wyróżniających się placówek tego typu na terenie gminy Krzemieniewo.

Na podstawie: "Monografia szkół w Drobninie i Krzemieniewie" E. J. Kownaccy, Drobnin 1998.


4,050,615 Unikalnych wizyt

Powered by
PHP-Fusion copyright © 2002 - 2019 by Nick Jones.
Released as free software without warranties under GNU Affero GPL v3.